PIN-fotodetector Fabrikanten

De polarisatiekarakteristieken van licht zijn een beschrijving van de trillingsrichting van de elektrische veldvector van licht. Er zijn in totaal vijf polarisatietoestanden: volledig ongepolariseerd licht, gedeeltelijk gepolariseerd licht, lineair gepolariseerd licht, elliptisch gepolariseerd licht en cirkelvormig gepolariseerd licht

Een elektro-optische modulator (EOM) is een apparaat dat het vermogen, de fase of de polarisatie van een optisch signaal door een elektrisch signaal regelt. Het kernprincipe is gebaseerd op het lineaire elektro-optische effect (Pockels Effect). Dit effect manifesteert zich in die zin dat het toegepaste elektrische veld evenredig is met de brekingsindexverandering van het niet -lineaire kristal, waardoor effectieve controle van het optische signaal wordt bereikt.

Een glasvezelsensor is een sensor die de toestand van het gemeten object omzet in een meetbaar lichtsignaal. Het werkingsprincipe van de optische vezelsensor is om de invallende lichtbundel van de lichtbron via de optische vezel naar de modulator te sturen. De interactie tussen de modulator en de extern gemeten parameters bepaalt de optische eigenschappen van het licht, zoals de intensiteit, golflengte, frequentie, fase, polarisatietoestand, enz. Het verandert en wordt een gemoduleerd optisch signaal, dat vervolgens naar de opto-elektronische apparaat door de optische vezel en door de demodulator om de gemeten parameters te verkrijgen. Tijdens het hele proces wordt de lichtbundel door de optische vezel geleid, door de modulator gegaan en vervolgens uitgezonden. De rol van de optische vezel is in de eerste plaats het doorlaten van de lichtbundel, en in de tweede plaats het fungeren als optische modulator.

DWDM (Dense Wavelength Division Multiplexing): is de mogelijkheid om een ​​groep optische golflengten te combineren met een enkele optische vezel voor transmissie. Dit is een lasertechnologie die wordt gebruikt om de bandbreedte op bestaande glasvezel-backbonenetwerken te vergroten. Nauwkeuriger gezegd, de technologie is om de kleine spectrale afstand van een enkele vezeldrager in een gespecificeerde vezel te multiplexen om de haalbare transmissieprestaties te benutten (bijvoorbeeld om de minimale mate van dispersie of verzwakking te bereiken). Op deze manier kan bij een gegeven informatietransmissiecapaciteit het totale aantal benodigde optische vezels worden verminderd.

Als mensen het over infraroodlichtbronnen hebben, bedoelen ze over het algemeen licht met vacuümgolflengten groter dan ~700-800 nm (de bovengrens van het zichtbare golflengtebereik).

Het glasvezelsensornetwerk heeft drie basiscomponenten, waarvan er één een single-point sensor wordt genoemd. Een glasvezel speelt hier alleen de rol van transmissie, en de andere heet een multipoint sensor, waarbij de ene glasvezel veel sensoren met elkaar verbindt zodat veel sensoren de lichtbron kunnen delen om netwerkmonitoring te realiseren. Dan is er nog de slimme glasvezelsensor. De meerpunts optische vezelsensor is een rooster van buitenaf en periodieke intervallen worden gevonden door ultraviolette bestraling. Wanneer een optische vezel invalt en de golflengte van de optische vezel precies tweemaal het interval is, zal de lichtgolf sterk worden gereflecteerd en als de optische vezel wordt onderworpen aan temperatuurveranderingen of spanningen, zal de gereflecteerde golflengte veranderen. Dit soort sensor Er kunnen er veel zijn op één vezel, en het kan worden gebruikt voor een verscheidenheid aan detectietoepassingen door ze aan te sluiten.